କବିତା ୫୧

ଚଉକିରେ ବସିଥିଲେ ବି
ଅହଂକାର ଦୋହଲୁଥାଏ ସିଂହାସନର ।

ଆଉ ଖସି ପଡ଼ିଲେ
ନା ଚଉକି ନା ସମ୍ରାଟ
କିଏ ପଚାରେ କାହାକୁ!

ନା ଥାଏ ଭେକ ନା ଥାଳ
ନା ପାଟଛତି ନା ମୁକୁଟ,
ସମ୍ରାଟ ଚପରାସୀ ପରି ଦିଶୁଥାଆଂତି
ଚାଲିଗଲାବେଳେ ରାସ୍ତାରେ ଦୁଇହାତ ଯୋଡ଼ି ।

ସେତିକିରେ ସରିଯାଏ ନାହିଁ କଥା ।

ରାଜା ପୁଣି ଭିତରର ଭୋକକୁ
ସଉଦା କରି ଦିଅଂତି ହାଟରେ,
ଦୁଆର ଦୁଆର ବୁଲୁଥିଲାବେଳେ
ନିର୍ଲଜ୍ଜପଣକୁ ଦେଖାଇ ଦିଅଂତି
ତାଂକୁ ଆଡ଼ ଆଖିରେ ବି ଅନାଉ ନ ଥିବା
ରାମା ଦାମା ଶାମାଂକ ଆଗରେ:
ଆଉ ଥରକ ପାଇଁ ସୁଯୋଗଟେ ଦିଅ,
ମାତ୍ର ଥରକ ପାଇଁ,
ଦେଖିବ କେମିତି ଭେଳିକି ଲଗାଇଦେବି
ଶତ୍ରୁ ଶିବିରରେ,
ନିଆଁ ଜଳାଇ ଦେବି ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟରେ,
ଦେଶର ଓଜନ ବଢ଼ାଇ ଦେବି
ବିଶ୍ଵ ଦରବାରରେ ।

କିଏ କେବେ ବୁଝିଥିଲା ନା ବୁଝିବାକୁ ଚାହିଁବ
ଭାଷାର କୋଣାର୍କ ତଳେ
ଚାପି ହୋଇଥିବା
ଚକ୍ରାଂତର ଏ ରାଜକୀୟ ରହସ୍ୟ:
ପ୍ରାଣ ଡାକେ ମାଡ଼ିଯିବା ପାଇଁ,
ବଳାତ୍କାରେ ଚଉକିକୁ
ସିଂହାସନ କରିଦେବା ପାଇଁ ।