କବିତା ୪୭

ସେ’ତ ସାଧାରଣ ହନୁଟିଏ
ଛୋଟିଆ କର୍ମୀଟିଏ
କେମିତି ଉଠିଗଲା ଏତେ ଉପରକୁ?
କେମିତି ଏତେ ତଳେ ଠିଆହୋଇ ରହିଲେ
ବଡ଼ବଡ଼ମାନେ?
ଭାଷଣ ଶୁଣି ତାରିଫ୍ କଲେ,
ତାଳି ବଜାଇଲେ ।

ଏ ତ ବିଧିର ବିଧାନ
ନୋହିଲେ ସିଂହାସନରେ ବସିବାଲୋକ
କେମିତି ବୀଭତ୍ସ ଶବ ହୋଇଗଲା?

ନିଘୋଡ଼ ନିଦରେ ଘୁଂଗୁଡ଼ି ମାରୁଥିବା
ବାନର ଜଣକ ବି ବୁଝିପାରି ନ ଥିଲା
କେମିତି ସେ ଟଣା ହୋଇ
ଥୁଆ ହୋଇଗଲା ଆସି
ଫୁଲ ଶେଯରେ
ଫୁଲ ବେଶର ସିଂହାସନରେ ।

ପରଦା ଆଢୁଆଳରେ ବୁଢ଼ିଆଣୀଟିଏ ପରି
ଖେଳ ଖେଳିବାକୁ ସୂତା ଯୋଡ଼ୁଥିବା,
ଉପରକୁ ଦେବକନ୍ୟା ପରି ଝଟକୁଥିବା ମହାରାଣୀ
ଅଭିନଂଦନ ଜଣାଇଲେ
ଯୋଡ଼ ହସ୍ତରେ,
ବିଷାଦ ଓ ଆନଂଦ ଫେଂଟାଫେଂଟି ନାରଂଗୀ ହସରେ,
ଗଂଭୀର ପଦପାତରେ କ୍ୟାମେରା ସାମ୍ନାରେ ।
ଦେଶ କଂପୁଥିଲା ଶୀତଳ ଅରାଜକତାରେ ।