କବିତା ୫୮

ପ୍ରଜା ମାଗୁଥିଲେ
ରାଜା ଦେଉଥିଲେ,
‘ସାଧୁ’ ‘ସାଧୁ’ ବର୍ଷାରେ
ଓଦା ହେଉଥିଲା
ସିଂହାସନର ଚେର!
ଏବେ ନଷ୍ଟ ଭୂମିର
ରୁଷ୍ଟ ପ୍ରଜାମାନେ
ମାଗୁ ନାହାଂତି
କାହାକୁ କିଛି,
ଉଷର ହୃଦୟରେ
ଦରାଂଡୁଛଂତି
ମହୁ
ମହୁଲି
ମହକ ।

ତଂଟି ଶୁଖିଗଲା ବେଳେ
ବୋତଲରେ ସୁରକ୍ଷିତ
ମୁଂଦାଏ କର୍ଦମାକ୍ତ ଗଂଗାଜଳ ।

କଳଂକି ଲଗା ଖଂଡାଟାକୁ
ଝୁଲାଇ ଅଂଟାରେ
କେତେବେଳେ
ଯାତ୍ରାର ଦୁଆରୀ ପରି ତ
କେତେବେଳେ
ବଜାରର ଛୋଟ ଦାଦାଟିଏ ପରି
ରାସ୍ତା ମୁଂଡରେ
ରାଜା ବିଳପୁଛଂତି:
ଯାହା ଆଣିଲ
ଅଧା ଦେଇଯାଅ,
ଆଗ ଖୋଲିଦିଅ ମୁଣି ।