କବିତା ୫୪

ତୋଟା ଜଗୁଥିଲା,
ପତର ବି ସାଉଁଟୁଥିଲା,
ଦିନେ ତୋଟା ମୂଲ କଲା ।

ଶୁଣୁଶୁଣୁ ସମସ୍ତ ହସିଦେଲେ ସିନା
ପରେ ତଂଗ୍ ହୋଇଗଲେ ଡାକ ଶୁଣି,
ତାରିଫ୍ ବି କଲେ କେତେଜଣ ।

ଦ୍ବିତୀୟ କି ତୃତୀୟ ଡାକ ବେଳକୁ
ଆଖି ତରାଟି ଚାହିଁଲେ ସଭିଏଁ,
ଶେଷଟା ତ ଡାକ ନୁହେଁ ରଡି ।
ନିଦ ଭାଂଗିଗଲା ଈଶ୍ଵରଂକର,
ରଥ ଚଳାଇ ଝପଟି ଆସି ଦେଖିଲା ବେଳକୁ
ସିଂହଦ୍ବାରରେ ଆରଂଭ ହୋଇଗଲାଣି ଭିଡ଼,
ସବୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସରିଗଲାଣି ଅଭିଷେକ ଉତ୍ସବର ।

ଗଦଗଦ ଆବେଗରେ
ନା ଅଜ୍ଞାତ ଆତଂକରେ(!)
ଈଶ୍ଵର କହି ପକାଇଲେ:
ପରମ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆମର
ଏଥର ପ୍ରତିଦ୍ଵଂଦି କେହି ନାହିଁ
ଆରୋହଣ ପର୍ବରେ,
ସିଂହାସନ ଉପରୁ ମହାରାଜା
ଅଲୌକିକ ହସଟିଏ ହସିଦେବେ ବୋଲି
ରହସ୍ୟରେ ।