କବିତା ୨୨

ସିଂହାସନ
ଆରୋହଣ ନୁହେଁ,
ଅପହରଣର ବସ୍ତୁ ହୋଇଗଲା
ଇତିହାସରେ ।

ନାଦିର ଶାହ, ଚେଂଗିଜ ଖାଁ,
ଛୋଟିଆ ଛୋଟିଆ ନାଁ,
ଥରିଉଠୁଥିଲା ଛାତି,
ଜଳି ଉଠୁଥିଲା ଦେଶ,
ହତ୍ୟା ଓ ଲୁଣ୍ଠନ ନିଆଁରେ ।

ସେମାନେ ଫେରିଗଲେ ଶେଷରେ ।

ଫେରିଗଲାବେଳକୁ ଯାହା
ହୀରା ନୀଳା ମୋତି ମାଣିକ୍ୟ ସାଂଗରେ
ସିଂହାସନଟାକୁ ବାଂଧି ନେଇଗଲେ
ଅଂଟିରେ ।
ଜାଣି ନ ଥିଲେ ସେମାନେ
ଦସ୍ୟୁମାନଂକ ନାମ ଦିନେ
ଦରଜ ହୋଇଯିବ ଆମ ଐତିହରେ
ମାଦଳାପାଂଜିରେ!