କବିତା ୨୦

ମେଘର ମାୟାକୁ ଭୁଲି
ଇଂଦ୍ର ବି ଓହ୍ଲାଇ ଆସୁଥିଲେ
ମର୍ତ୍ୟକୁ,
ଝାଡ଼ୁ ମାରିଦେବା ପାଇଁ
ଦାଂଡରେ,
ଯେତେବେଳେ
ସିଂହାସନରୁ ଓହ୍ଲାଇ
ପହଂଡିବିଜେ ପରେ
ରାଜା ଚଢ଼ୁଥିଲେ
ରଥରେ ।

ଭୟାର୍ତ ଜନତା
ଧାଡ଼ି ବାଂଧି
ଦେଖୁଥିଲେ ଘୋଷଯାତ୍ରା
ରାସ୍ତା ଧାରରେ,
ବିହ୍ବଳରେ,
ଆରାଧନାର ସକଳ ମୁଦ୍ରାରେ ।

ସେମାନଂକ ପେଟର ଭୋକ
କିଏ ଆଉ ଦେଖିଥାଆଂତା
ମହାରାଜାଂକ ଟହଟହ ହସରେ ।